فاصله‏ی میان گذشته‏های دور و آینده‏ای نزدیک را،

پر کرده‏ام با،

 لحظه‏های سرشار از،

حس ِ خوب ِ بودن ِ

  تو...

واژه‏ها در پس هم می‏آیند و من احساسی درونم موج می زند...

حسی تلخ...

از نوع دلتنگی.

و من این روزها بیش از گذشته دلم‏ تنگ می شود...

و این دل‏تنگی ِ من، دقیقاً به نقطه‏ی مادی وجود انسان باز می گردد...

و نه احساس،

که این روزها سرشارم از احساس ِ خوب ِ تو.

تو خواب بودی، وقتی که خیال‏ت رو می‏کشتن...

-ترسید-

صدات کرد، یه لحظه چشمات رو باز کردی و گفتی:

داری خواب می بینی خیال...

بخواب آرووووم....

 

خیال هم خوابید، تا همیشه.

 

تو خواب بودی، وقتی که خیال‏ت رو می‏کشتن...

-ترسید- صدات کرد،

یه لحظه چشمات رو باز کردی و گفتی:

داری خواب می بینی خیال... بخواب آرووووم.... 

خیال هم خوابید، تا همیشه.

حتی اگر سال‏های زیادی گذشته باشد...
باز هم
برای من،
امروز،
بهترین روز دنیاست.

می‏شود رفت،

اما ماند...

تا همیشه!

 

عاشق.

بگذار اعتراف کنم...
که مهربانی‏ات را می‏فهمم
اما
دلیل سکوت نامهربانت را
نه!

 

آن‏قدر عزیزم می‏داشت که پنهان کرد، آن‏چه را که دوست نداشتم...

پنهان، پیدا شد!!!

و من دانستم...

دوست داشتنش را..

تمام احساسش را.

تصویر رز سفید، طراوت روز اول رو داره...

وقتی می‏روی،
وقتی دور می‏شوی...
...
فاصله‏ها...
رفتن‏ها...
...
...
کم‏کم فراموش می‏شوی.
توقعی نیست.
حق با شماست...

فاصله ای نیست، میان من و تو...

که اگر بود،

ما نبودیم.

دروغ هایت ،

درست مثل آن حقیقت ِ تلخ دلچسب بود!

...

مثل همان قهوه ی سرد که خوردم و در دهانم ماسید!

عزم سفر کردم!
کولی‏ام را بستم،
و تو درها را...
-به روی من-
دگر حال و هوای سفر در سر ندارم.

باز کن پنجره را...

 

چند سالی می‏شود که نفس نمی‏کشم، حضور تو زنده‏ام نگه‏داشته!

حرارتِ وجودِ من،
وقتِ بودن با تو،
     حقیقتِ حضور ِ توست!

 

 

 قاب‏ها را به دیوار می‏کوبم

و به آن‏ها نگاه می‏کنم...

هر روز...

و خاطرات آن‏روزها را مرور...

عکس‏هایی که می‏گرفتیم از لحظه‏هایمان

از اشک‏ها

 و خنده‏هایمان...

...

یک دیوار پر از قاب‏های خالی- از تصویر-

یک دیوار پر از خاطره!

راستی! بگذار همینگونه کودکانه بماند،

خنده های گه گاه!

بیا بزرگ نشویم...

بیا قرار بگذاریم

من و تو!

غم های بزرگانه را

دچار نشویم.

4 ساعت تاخیر در پرواز...
لطف‏ش خواندنِ استخوان خوک و دست های جذامی از مستور ِ عزیز بود.
...
خسته نشده بودم تمام مدت انتظار را.
اما دل‏تنگی بی‏داد می‏کرد.
تو این‏جا منتظر بودی و من آن‏جا.
فاصله...
دیوانه‏کننده بود.
دل‏تنگی بی‏داد می‏کرد.
10‏ دقیقه‏ی آخر ‏ِپرواز دیوانه‏کننده‏تر...
چند ساعت طول کشید!
چرا نمی‏نشست...
نمی‏دانست تو منتظری؟!
نمی ‏دانست من دگر ندیدن تو را تاب ندارم؟!
...
بالاخره از آن فاصله دور دیدمت...
و باز هم...

پ.ن:این‏جا رو ببینید!
با خووندن این پست از وبلاگ پسر معمولی حال بدی بهم دست داد که هیچ کلمه‏ای واسه تعریفش پیدا نمی کنم!تاسف خوردن خیلی کمه واسه این اتفاقا!

دلم که آنجاست کنار تو،

خودم هم می‏آیم

خیلی زود!

سفر طولانی را طاقت ندارم...

در خیال ِ من جا نمی شدی،
اما خودت را جا دادی...
حتی در دلم!

 
جمع و جور شدی، اما کوچک،نه!
 هرگز...

 

قلب ِ من روح بزرگ تو را در خود جای داد!

من را به هیچ جایی تبعید نکرده بود...
من خودم خواسته بودم، به‏ناکجا تبعید شوم!

منتظرم تا نسیم وزیدن بگیرد و من تمام آنچه را که تو از خودت، در کنارم جا گذاشتی- در همان ایستگاه اول-
به آن بسپارم،
تمام یادت را...
حتی!!!

اما،انگار نسیم صبح‏گاهی دانست دلیلم را، برای خواستنش،برای انتظارم،
و وزیدن ِ هرروزه‏اش  را از یاد برد!

...
پ.ن: پریشانی ِ این روزهایم را تنها تو می دانی و او- خود ِ خدا -، چه خوب که هستید...

دگر آمدنت از فاصله‏ای دور، شادم نمی‏کند،
حتی در یک قدمی‏ات ایستادن.

 
حتی نیامدنت!

کوچه بن بست،
پیچ و خم ها بسیار،

 مسیر بازگشت را پیدا نمی‏کنم!

دنیای دیگریست
آنگاه که
دست بر شانه‏هایم می گذاری!

مسیر را ادامه می دهم تا آخر...
اما در همان ایستگاه اول، جا مانده ‏ام.

 
کنار تو!

انتظار طولانی شد...

خسته ام...

رهایم کن، بگذار دگر منتظر نباشم.

و دوباره همه چیز را از سر می گیری ..
از تو اصرار
از من...
ترسِ بازگشتن
ترسِ -دوباره- درست شدنِ تمامِ خرابه هایِ ذهنِ من
و
ترس...
ترسِ خراب شدنِ حال من...
...
ترس باز گشت تمام آن روزهای خوب...
ترس به پایان رسیدنِ دوباره ی تمامِ آنچه هست و بود!

پ.ن: از همان سری بی مخاطب

نشدم مثل این و آن، بهایش را هم پرداختم!
سنگین نبود!
بود یا نبودش را نمی دانم اصلن!
مهم هم نیست!
مگه نه؟!
تو رفتی...
...
من ماندم و خودم، درست مثل آن قدیم‏ترها.
مثل همیشه.