بهانه‏ای جستجو می‏کنم برای بیرون زدن از چهار دیواری، که دور تا دورم را گرفته‏اند، جور نمی‏شود،
-بهانه برای خودم!!!-
اتفاقی دوستی که سال‏ها نبود، بود شد.
بهانه را هم خودش جور کرد، بی آنکه بداند من خسته‏ام از این همه ...
قرار می‏گذارد،
من هم می‏روم!!!
...
نمی‏شناختیم، هم را،
تمام شناخت ما، نامی بود که می‏دانستم از او، و او حتی همین را هم نمی‏دانست.
خرید را بهانه کردیم...
رفتیم...
راحت بودیم...
خوش‏حال بودیم...
خوش گذشت...
خیلی زیاد...
حالا می فهمم، خدایی را که مهربان است...
حالا هم، زیاد از هم نمی‏دانیم!
فقط نام‏های یک‏دیگر را...

سکوت‏های دردناک!

شبانه‏های دروغ!

بازی‏های کودکانه!

تصویر رز سفید، طراوت روز اول رو داره...

وقتی می‏روی،
وقتی دور می‏شوی...
...
فاصله‏ها...
رفتن‏ها...
...
...
کم‏کم فراموش می‏شوی.
توقعی نیست.
حق با شماست...

بی‏آنکه بزرگ شوم!!!
گرفتاری‏هایم بزرگ شدند.
...
تجربه‏‏ی زنده‏گی در دنیای بزرگ‏ترها...

می گفت: مرهم که نبوده هرگز هیچ، همیشه نمکی بوده بر زخم!
تعجب می‏کنم از شنیدن این حرف!!!
یا تو همه چیز رو فراموش کردی!
یا اون ...
خوب نبود هرگز،
مهربون نبود هرگز،
دلسوزت  نبود هرگز،
همراهت نبود هرگز،
مشوقت نبود هرگز،
و...
من گیج شدم.
باور نمی‏کنم...
نه فراموشی ِ این‏چنین تو را، و نه این‏گونه نبودن او را...
گیجم...
گیج!

تجربه بوده و هست
این زنده‏گی،
به همین حساب می‏گذارم...
تمام تلخی هایش را!!!
و زندگی می‏کنم، لحظه‏های خوب‏ش را.

فاصله ای نیست، میان من و تو...

که اگر بود،

ما نبودیم.

دروغ هایت ،

درست مثل آن حقیقت ِ تلخ دلچسب بود!

...

مثل همان قهوه ی سرد که خوردم و در دهانم ماسید!