سه شنبه بیست و نهم آبان 1386
مردها پسر بچه هايي مطيع هستند.همان گونه كه به آن ها آموخته اند زنده گي مي كنند.هنگامي كه زمان ترك مادرهايشان مي رسد ،مي گويند: باشه،ولي من به يك زن نياز دارم.من حق دارم چندين زن،فقط و فقط براي خودم داشته باشم. يك زن براي رختخوابم،يك زن براي سر ميزم، يك زن براي فرزندانم و يك زن براي خودم كه همواره كودك باقي مي مانم.و از ان جايي كه به نظر مرد ها، بهترين راه نگه داشتن يك زن ازدواج كردن است ،ازدواج مي كنند.ازدواج براي مرد ها يك آفت ديگر،يك بيگاري اجباري است، درست مانند كار حقوق بگيري.مردها وقتي ازدواج مي كنند ديگر به زن شان فكر نمي كنند.با يك كامپيوتر كار مي كنند، قفسه اي را تميز مي كنند و...اين راهي است كه آن ها براي كناره گيري از زنده گي پر تلاطم اختيار مي كنند. با ازدواج براي مرد ها چيزي تمام مي شود .براي زن ها برعكس است:با ازدواج چيزي شروع مي شود.زن ها از نوجواني به عمق تنهايي شان مي روند و به قدري مستقيم به سمت اين تنهايي مي روند كه با آن ازدواج مي كنند.تنهايي مي تواند فقدان يا نيرو با شد.زن ها در ازدواج هر دو را كشف مي كنند. اغلب زن ها و فقط زن ها مي خواهند ازدواج كنند. زن ها روياي ازدواج را در عمق وجودشان مي پرورانند، روياي ازدواج را در عمق وجودشان حمل مي كنند و اين امر با عث مي شود كه گاهي خسته شوند و همه چيز را رها كنند: همه چيز را رها مي كنند تا تنها باشند و چه بهتر كه به كل تنها باشند
"کریستین بوبن"
‡ | خیال |